ตอนที่ 72 คนอายุมากถึงจะรู้จักเอาใจคนสินะ?

ตอนที่ 72 คนอายุมากถึงจะรู้จักเอาใจคนสินะ?

“เธออยากฟังอะไร?” นิ้วมือเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดของเซียวโม่อวี่ค่อย ๆ เกี่ยวผมยาวของเซี่ยปิงหลีขึ้นมา เขาจงใจหรือไม่ตั้งใจก็ไม่รู้ เอามันพันเล่นรอบปลายนิ้ว รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนปนหยอกเย้า “ฉันจะพูดให้เธอฟังเอง”

พวงแก้มของเซี่ยปิงหลีแดงเข้มขึ้นกว่าเดิม สายตาเองก็ไม่รู้ควรจะวางไว้ตรงไหน เธอรู้สึกแม้แต่การหายใจก็ยังลำบาก ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก

สายตาของเซียวโม่อวี่ตกลงบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนแวววาวของหญิงสาว มันดูราวกับเชอร์รี่สีแดงที่สุกเต็มที่ ชวนให้คนอดใจอยากลองชิมสักคำไม่ได้

ในกระเช้าเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจขึ้นลงของคนทั้งสอง อีกไม่นานกระเช้าก็จะถึงจุดหมาย เซียวโม่อวี่ยื่นมือปัดผมยาวที่หลุดลุ่ยของเซี่ยปิงหลีไปทัดหลังหู ปลายนิ้วโป้งลูบผ่านแก้มที่ร้อนผ่าวของเธอเบา ๆ เขารู้สึกได้ว่าในชั่วขณะที่สัมผัสตัวเซี่ยปิงหลี ร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ราวกับดอกไม้แสนบอบบางที่ถูกหยาดน้ำค้างยามเช้าปลุกให้ตื่น

เซี่ยปิงหลีดึงชายเสื้อของเซียวโม่อวี่เบา ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ สายตาของทั้งคู่ประสานกันอีกครั้ง ราวกับสามารถรับรู้ความคิดของอีกฝ่ายผ่านสายตาที่เกี่ยวพันกันนี้ได้ พวกเขามองกันและกัน ในดวงตาของทั้งสองฝ่ายเหมือนเต็มไปด้วยประกายแสง ราวกับอีกฝ่ายคือดวงอาทิตย์ของตนเอง และสิ่งที่สว่างที่สุดในโลกก็ยังไม่อาจเทียบกับคนที่อยู่ข้างกายได้