กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 68 ที่แท้เธอมายั่วยวนฉันสินะ
ทั้งสองรีบรุดมาถึงโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยง หมอทำการตรวจพื้นฐานให้เสวี่ยเกาหลายรายการ ส่วนเซี่ยปิงหลีนั่งกระสับกระส่ายอยู่นอกห้องตรวจ ขาทั้งสองข้างถีบอากาศอย่างร้อนใจ
เซี่ยปิงหลีถีบขาอย่างไม่รู้ตัวเช่นนี้ เพราะเชือกรองเท้าผูกไม่แน่นพอ รองเท้าข้างซ้ายจึงถูกสะบัดกระเด็นออกไป
เซี่ยปิงหลีมองเท้าเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน เซียวโม่อวี่นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ขยับ ใบหน้าผุดรอยยิ้มล้อเลียน จ้องเธอพลางหัวเราะไม่วางตา
“หัวเราะอะไรของนาย!” เซี่ยปิงหลีทั้งอายทั้งโมโหจนหน้าแดง เธอเตรียมลุกขึ้นกระโดดขาเดียวไปเก็บรองเท้า
เซียวโม่อวี่ลุกขึ้นตามไปด้วย แล้วถือโอกาสจับมือเซี่ยปิงหลีไว้ “ไม่รู้จักเรียกให้ฉันช่วยหรือไง?”
เซี่ยปิงหลีส่งเสียงฮึอย่างไม่พอใจ ก่อนพยุงตัวกลับไปนั่งอย่างไม่ค่อยมั่นคงด้วยมือของเซียวโม่อวี่ แล้วออกคำสั่งว่า “งั้นก็รีบหน่อยสิ ฉันนั่งเท้าเปล่าแบบนี้ดูดีนักหรือไง?”
เซียวโม่อวี่เหลือบมองเท้าเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มของเธอที่ยังแกว่งไปมาเป็นจังหวะอยู่กลางอากาศโดยไม่รู้ตัว ราวกับกระต่ายน้อยสีขาวหิมะ เขาไม่รู้จริง ๆ ว่ายัยคนนี้กินอะไรถึงโตมา ทำไมถึงน่ารักไปเสียทุกส่วนแบบนี้?
เซียวโม่อวี่เดินเอื่อย ๆ ไปเก็บรองเท้าของเซี่ยปิงหลีขึ้นมา เมื่อเธอกำลังจะยื่นมือไปรับ เขากลับไม่ส่งรองเท้าในมือให้ แต่คุกเข่าลงข้างหนึ่งโดยตรง ค่อย ๆ สวมรองเท้าให้เธออย่างอ่อนโยน แล้วยังผูกเชือกรองเท้าให้เธออย่างใจเย็น