กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 52 ที่นายชนะไม่ได้ก็เพราะเจอฉัน
“หา?” เสียงผิดหวังของหลงซิงอี๋ดังมาตามสาย เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิด ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งว่า “อ้อ จริงด้วย นายเพิ่งอายุยี่สิบ อีกตั้งสองปีกว่าจะถึงวัยที่กฎหมายกำหนด…”
ตั้งแต่เด็กเซียวโม่อวี่ก็เรียนข้ามชั้นมาตลอด นิสัยและการวางตัวของเขายังดูเป็นผู้ใหญ่กว่าคนวัยเดียวกันมาก ประกอบกับท่าทางสุขุมเกินวัย แถมเมื่อสองปีก่อนก็เรียนจบปริญญาเอกแล้ว ทำให้หลงซิงอี๋เข้าใจผิดอยู่เสมอว่าลูกชายของตัวเองอายุมากจนไม่น้อยแล้ว
“แม่คิดเร็วไปหน่อยหรือเปล่า?” เซียวโม่อวี่บีบสันจมูก พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่าเริ่มรำคาญแม่ที่เอะอะโวยวายของตัวเองเข้าแล้ว
หลงซิงอี๋ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็พูดกำชับอย่างจริงจังว่า “ลูก แม่ขอเตือนก่อนนะ บ้านเราก็มีหน้ามีตา จะทำเรื่องเลวทรามไม่ได้”
เซียวโม่อวี่หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ เซี่ยหลิงเฉินก็ทีหนึ่ง แม่แท้ ๆ ของเขาก็อีกที ทำไมทุกคนถึงคิดแบบนี้กันหมด เขาดูเหมือนสัตว์เดรัจฉานวิปริตขนาดนั้นเลยหรือ?
“ฉันรู้ตัวเองดี” เซียวโม่อวี่หยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “เรื่องของฉันกับเธอ แม่กับพ่อไม่ต้องเข้ามายุ่ง อย่ามาสร้างความวุ่นวายให้ฉัน”
หลงซิงอี๋เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอได้ยินน้ำเสียงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงและไม่ปิดบังความรังเกียจแม่ของตัวเองจากลูกชาย ก็โมโหจนแทบระเบิด “เจ้าเด็กเหลือขอ! พูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง? รังเกียจแม่หรือไง? กลัวแม่จะทำเรื่องของนายพังหรือ?”