กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 49 นี่ไม่ใช่วาไรตี้อีสปอร์ตเหรอ?
เช้าตรู่ เซียวโม่อวี่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นกล้องจ่ออยู่ตรงหน้า ปกติเขาก็อารมณ์เสียเวลาโดนปลุกอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
สีหน้าของเซียวโม่อวี่มืดครึ้ม ดวงตาสีดำสนิทจ้องจนช่างภาพรู้สึกหวาด ๆ โดยไม่รู้ตัว เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างเย็นชา “เอาออกไป อย่ารอให้ฉันโมโห”
จ้าวเฉินไป๋ซึ่งถูกปลุกก่อนเขายืนพูดจาเยาะเย้ยอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าอย่ามากวนเขา กล้าดียังไงกัน”
จ้าวเฉินไป๋รู้ดีว่าเซียวโม่อวี่อารมณ์เสียเวลาโดนปลุกมากแค่ไหน เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยโดนเซียวโม่อวี่ซ้อมหนักอยู่หลายครั้งเพราะไปปลุกอีกฝ่ายตอนเช้า
จ้าวเฉินไป๋นึกย้อนกลับไปถึงตอนเพิ่งมาอยู่ SY แล้วหาเรื่องเซียวโม่อวี่สารพัดรูปแบบ เขาช่างเป็นลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือจริง ๆ เหมือนที่ตัวเองเพิ่งพูดไป ตอนนั้นเขากล้าทำไปได้ยังไงกันนะ…
ถึงจะกำลังอยู่ต่อหน้ากล้อง แต่เซียวโม่อวี่ก็ไม่ได้คิดจะเก็บอารมณ์อะไรอยู่แล้ว อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่ไอดอลสักหน่อย ในฐานะนักกีฬาอีสปอร์ต ต่อให้ไม่มีแฟนคลับก็ยังลงแข่งได้
ยิ่งไปกว่านั้น แฟนคลับก็แสนจะใจกว้างกับเทพคิงของพวกเขา โดยเฉพาะแฟนคลับหญิงที่คิดว่าท่าทางไม่อยากเข้าใกล้ใครของเขานั้นเท่จนแทบละลาย ในคอมเมนต์ลอยย่อมไม่มีเสียงที่ไม่เข้าพวกปรากฏขึ้นแน่นอน
[ได้เห็นหน้าตอนหลับของพี่เซียว ต่อให้ตายตอนนี้ก็ไม่เสียดายแล้ว]
[จะหาเรื่องใครไม่หา ดันมาหาเรื่องพี่เซียวของเรา]