กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 40 ปล่อยให้เขาตามจีบเธออีกหน่อย
เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยุอย่างไม่เกรงใจของเซี่ยปิงหลี หูหย่าเฟยก็เดือดดาลจนแทบระเบิด เธอลุกขึ้นไล่ตามออกไปทันที แต่ยังไม่ทันตามสองคนนั้นได้ ก็ถูกเย่ซิงที่ตามเซียวโม่อวี่มาขวางเอาไว้
“พอได้แล้ว อย่ามายุ่งกับคนในทีมของเราอีก” เย่ซิงมองหูหย่าเฟยด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนยืนขวางทางเธอเอาไว้
“เย่ซิง! นายไม่ช่วยฉันก็ช่างเถอะ! นี่ยังจะปกป้องยัยเด็กนั่นอีกเหรอ? นายก็ชอบเธอเหมือนกันหรือไง?” หูหย่าเฟยพูดจาไม่คิด ปลดปล่อยความร้ายกาจทั้งหมดที่ผู้หญิงวัยยี่สิบกว่าคนหนึ่งจะระบายออกมาได้อย่างไม่ยั้ง “นังแพศยา! เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้ต้องเข้าไปอ่อยทุกคน! มิน่าล่ะ ก็เธอมันเป็นเด็กป่าที่มีแม่ให้กำเนิดแต่ไม่มีแม่เลี้ยงดู…”
“พอได้แล้ว!” เย่ซิงตะโกนขัดเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตะคอกออกมา เขาไม่อยากได้ยินคำพูดชั่วร้ายเช่นนั้นจากปากผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยชอบจริง ๆ ความผิดหวังวาบผ่านดวงตา เขานึกไม่ออกเลยว่าเมื่อก่อนตัวเองหลงใหลผู้หญิงแบบนี้ได้อย่างไร เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนทิ้งคำพูดเย็นชาเอาไว้ “ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน อย่ามาตามตื๊ออีก”
จู่ ๆ เย่ซิงก็พบว่า ความรู้สึกที่มีต่อใครสักคนไม่ได้เลือนหายไปพร้อมกาลเวลาที่ค่อย ๆ ผ่านไป แต่กลับสลายไปในชั่วพริบตา ราวกับแก้วที่ตกกระแทกพื้นจนแตกละเอียด ไม่อาจเก็บกลับมาเป็นชิ้นเดิมได้อีก บางคนเลือกกอดเศษแก้วเหล่านั้นเอาไว้ร้องไห้ ขณะที่บางคนเพียงหยิบไม้กวาดมากวาดทิ้งอย่างสงบนิ่ง