ตอนที่ 5 ขนาดนักกีฬาอาชีพยังพาไม่รอด

ตอนที่ 5 ขนาดนักกีฬาอาชีพยังพาไม่รอด

เซี่ยหลิงเฉินค่อย ๆ ใช้คอนซีลเลอร์แต้มร่องรอยที่มองเห็นได้ทีละน้อย จ้าวเฉินหนานได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงลุกจากเตียงเช่นกัน พอเห็นเซี่ยหลิงเฉินก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง พร้อมจุมพิตแก้มของคนในอ้อมแขนเบา ๆ

“กำลังทำอะไรอยู่?” จ้าวเฉินหนานถูคางกับซอกไหล่ของเซี่ยหลิงเฉิน พลางนอนพาดอยู่บนแผ่นหลังของเขาราวกับสุนัขตัวใหญ่ยักษ์

เซี่ยหลิงเฉินตอบอย่างรำคาญ “บอกแล้วไงว่าวันนี้ต้องรีบไปทำงาน รอยที่นายกัดไว้พวกนี้ไม่ต้องปิดหน่อยหรือไง?”

จ้าวเฉินหนานซุกศีรษะลงตรงซอกคอของเซี่ยหลิงเฉิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจอีกครั้ง “ขอโทษ”

เมื่อได้ยินเขายอมรับผิดอย่างว่าง่าย แถมในน้ำเสียงยังเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย เซี่ยหลิงเฉินก็พูดอะไรไม่ออกอีก คำตำหนิที่จ่ออยู่ถึงลำคอถูกกลืนกลับลงไปทั้งอย่างนั้น

ผู้ชายสารเลวคนนี้รู้จักแต่แกล้งทำเป็นน่าสงสารทุกครั้ง

ในใจเซี่ยหลิงเฉินรู้ดีว่าเขาแกล้งทำ แต่ก็อดใจอ่อนไม่ได้

หน้าตาของเซี่ยหลิงเฉินเองก็ดูไม่เหมือนคนใจอ่อนหรือพูดง่าย ตรงกันข้าม ใบหน้าของเขาแฝงอานุภาพอำมหิตแบบคนเบื่อหน่ายโลก ดวงตาหงส์เดี่ยว คิ้วคมดุจคมกระบี่ สันจมูกโด่งเป็นสัน โครงหน้าคมชัดและลื่นไหล เป็นใบหน้าที่ดูมีความดุดันอย่างมาก ยิ่งไม่ค่อยชอบยิ้มด้วยแล้ว จึงดูดุร้ายเป็นพิเศษ

แต่มีอยู่สองคนที่เป็นข้อยกเว้นของเขาเสมอ คนหนึ่งคือเซี่ยปิงหลี อีกคนก็คือจ้าวเฉินหนาน