เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 32 พวกเราเป็นแค่โจรกระจอก
น่าสงสารชะมัด เมื่อก่อนไม่ยักรู้ว่าหมอนี่ขี้แยขนาดนี้ เหมือนก๊อกน้ำเสียที่หยดติ๋งๆ ไม่ยอมหยุด
ต้วนฮ่าวไป๋ได้แต่กอดปลอบอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากนักเพราะกลัวจะไปโดนแผลที่มองไม่เห็น ส่วนเซอร์แลนเทียร์กลับไม่สนใจความเจ็บปวด เอาแต่ซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นอย่างออดอ้อน
สุดท้ายต้วนฮ่าวไป๋จึงต้องโอบรัดร่างสูงโปร่งนั้นไว้ทั้งตัว โดยคอยระวังไม่ให้ไปกระทบกระเทือนมือที่พันแผลอยู่
ตอนนี้อารมณ์ของเซอร์แลนเทียร์สงบลงเกือบหมดแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมผละออก แสดงท่าทีติดหนึบอย่างเห็นได้ชัด
ต้วนฮ่าวไป๋ลูบผมปลอบเบาๆ พลางชวนคุย "จะซัดไอ้งั่งนั่นก็ซัดไปสิ แล้วจะเอาหมัดไปทุบพื้นทำไม ฉันห้ามแทบไม่ทัน"
ที่ไหนจะแค่ห้ามไม่ทัน ตอนนั้นฟีโรโมนของเซอร์แลนเทียร์กำลังคลุ้มคลั่งอ่อนๆ แค่ต้วนฮ่าวไป๋เดินเข้าไปใกล้ก็ลำบากแล้ว ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าไปเขารู้สึกเหมือนมีมีดนับพันเล่มคอยกรีดเฉือนเนื้อและปั่นป่วนเลือดในกาย