เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 งั้นเอาแบบนี้แหละ
ถ้าตัดสั้นไปกว่านี้ เขาคงได้กลายเป็นทรงสกินเฮดแน่ๆ
แม้ความยาวตอนนี้จะดูใกล้เคียงกับทรงผมมาตรฐานของผู้ชายทั่วไป แต่สำหรับเซอร์แลนเทียร์ที่ไว้ผมยาวมาตั้งแต่เด็ก นี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้
เขาเป็นคนอนุญาตให้ต้วนฮ่าวไป๋ลงมือเองก็จริง แต่ถ้าต้องตัดจนสั้นเกรียนเกินไป ในใจเขาก็คงทำใจยอมรับได้ยากอยู่เหมือนกัน
ในที่สุดต้วนฮ่าวไป๋ก็จัดการเล็มผมให้เซอร์แลนเทียร์จนดูเท่ากันทุกมุมมองเสียที เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "งั้นเอาแค่นี้แหละ เป็นไงบ้าง"
เซอร์แลนเทียร์เองก็โล่งอก รีบเอ่ยชมทันที "ฉันว่าใช้ได้เลย"
จากหมาโกลเด้นขนยาวกลายเป็นหมาโกลเด้นขนสั้น ถึงอย่างนั้นก็ยังคงความหล่อเหลาเอาไว้ได้ครบถ้วน แถมความป่วยไข้ที่ยังไม่จางหายยังช่วยเพิ่มความเปราะบางน่าทะนุถนอมเข้าไปอีก ต่อให้ตอนนี้จะทำหน้านิ่งก็ดูไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
มองไปมองมา ต้วนฮ่าวไป๋ไม่รู้นึกครึ้มอะไรขึ้นมา ถึงได้เผลอยกมือไปลูบหัวเซอร์แลนเทียร์เล่นอย่างเคยชิน
ยังไม่ทันจะลูบเสร็จดี ต้วนฮ่าวไป๋ก็นึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ร่างกายพลันแข็งทื่อก่อนจะรีบชักมือกลับอย่างเก้อเขิน
เซอร์แลนเทียร์ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขาหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน ปรายตามองต้วนฮ่าวไป๋ผ่านดวงตาสีฟ้าครามที่เคลือบไปด้วยม่านหมอกจางๆ "ถ้าเสร็จแล้ว ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ"