เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 "ที่รัก"
ยังไม่ทันที่ต้วนฮ่าวไป๋จะได้พูดอะไรต่อ เซอร์แลนเทียร์ก็ขมวดคิ้วเรียวสวย เอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง "ชวนคลื่นไส้จริงๆ นั่นแหละ"
ต้วนฮ่าวไป๋หัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้หัวเราะเพราะโมโห แต่ด้วยความที่เป็นคนเก็บอาการเก่ง พอหลับตาข้างเดียวลงครู่หนึ่ง อารมณ์ก็กลับมาสงบนิ่ง เหลือเพียงประกายไฟวาววับในดวงตา เขาเปลี่ยนความเร่าร้อนที่เหลืออยู่ให้กลายเป็นความอ่อนโยน "อ้าว เป็นอะไรไปครับที่รัก ไม่ชินกับคำเรียกนี้เหรอ"
ต้วนฮ่าวไป๋ประคองแขนที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเซอร์แลนเทียร์ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ตอนนี้ผ้าพันแผลชุ่มไปด้วยเลือดจนแดงฉาน
เมื่อครู่ตอนเพิ่งตื่นแล้วพยายามยันตัวลุกขึ้น เซอร์แลนเทียร์เผลอใช้แขนข้างนี้โดยไม่รู้ตัว ด้วยอาการบาดเจ็บที่หนักหนาสาหัส พอออกแรงเพียงนิดเดียวเลือดก็ไหลทะลักออกมาอีกรอบ จนไม้ดามที่ยึดไว้เริ่มขยับผิดรูป
เซอร์แลนเทียร์ปล่อยให้อีกฝ่ายทำแผลให้โดยไม่ขัดขืน เอ่ยตอบเสียงเรียบ "อืม ไม่ชิน เพราะฉะนั้นนายไม่ต้องเรียกแบบนี้แล้ว"
"โธ่ ที่รัก นายแค่บอกว่าไม่ชิน แต่ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบสักหน่อย จริงไหม" ต้วนฮ่าวไป๋ดัดเสียงออดอ้อนอย่างเกินจริง ราวกับดอกไม้พลาสติกที่ฉูดฉาดแต่ไร้แก่นสาร "ที่รัก รู้ไหมว่าคำเรียกขานเป็นขั้นตอนสำคัญในการกระชับความสัมพันธ์นะ..."