เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอชิวเซียง
### บทที่ 33 : ความเอาใจใส่ของประธานฮั่ว
เจ้าเก็บตกยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น มันเอาแต่จ้องไม้ตกแมวตาไม่กะพริบ รอให้หลินเฟยเหนียนเล่นด้วยอย่างใจจดใจจ่อ
คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยของหลินเฟยเหนียนคลายออกอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเจ้าเก็บตกไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา เพียงแต่สัญชาตญาณของแมวเมื่อเห็นของเล่นเคลื่อนไหว ทำให้มันเผลอตะปบมือเขาเข้าเท่านั้น
“เหมียว~”
ตามปกติแล้ว ป่านนี้หลินเฟยเหนียนคงเริ่มแกว่งไม้ตกแมวเล่นกับมันไปแล้ว แต่วันนี้เขากลับยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม่ยอมขยับ เจ้าเก็บตกจึงส่งเสียงร้องเบา ๆ ราวกับกำลังเร่งให้เขารีบเล่นด้วย
หลินเฟยเหนียนยื่นมือไปลูบหัวมัน “เก็บตกเล่นเองก่อนนะลูก พ่อมีธุระต้องไปทำ”
หลังจากปลอบเจ้าเก็บตกจนมันยอมไปนอนแทะลูกบอลขนฟูบนพรมแล้ว หลินเฟยเหนียนจึงยืดตัวขึ้น เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินออกจากห้อง
คนอื่น ๆ กำลังรอเขาอยู่ตรงประตู ส่วนซ่งหนานอี้ยังคงยัดขนมปังโฮลวีตเข้าปากไม่หยุด
แม้หลินเฟยเหนียนจะซื้ออาหารเช้าร้อน ๆ มาให้แล้ว แต่ช่วงนี้ซ่งหนานอี้ถูกเหมยหลิวตำหนิว่ากินมากเกินไป จึงถูกบังคับให้ควบคุมอาหาร และกินได้เพียงขนมปังโฮลวีตที่แม้แต่หมายังไม่อยากแตะ
เมื่อเห็นซ่งหนานอี้ฝืนกลืนขนมปังจนแทบน้ำตาไหล หลินเฟยเหนียนก็ยื่นขวดน้ำให้เขาอย่างใส่ใจ