ตอนที่ 162 อวี้หลงจื่อ: ฝ่ามือมิใช่ความถนัดของข้า อาตมาจะเอาจริงแล้ว

ตอนที่ 162 อวี้หลงจื่อ: ฝ่ามือมิใช่ความถนัดของข้า อาตมาจะเอาจริงแล้ว

ผู้ที่เดินนำหน้าคือนักพรตวัยกลางคนร่างผอมแห้ง ชุดนักพรตสีเทาขาวซักจนบางซีด ที่เอวแขวนน้ำเต้าเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่ง

เขาไม่ได้หยุดฝีเท้า เดินอ้อมหลินเสวียนตรงไปย่อตัวลงท่ามกลางเศษไม้ ง้างปากเฉาหมิงหย่วน แล้วยัดโอสถสีแดงฉานเม็ดหนึ่งเข้าไป

เมื่อโอสถไหลลงคอ ทรวงอกของเฉาหมิงหย่วนก็เกิดการปั่นป่วนอย่างรุนแรง เขาพ่นเลือดคั่งออกมาคำโต ลมหายใจกลับมาโล่งโปร่ง

จากนั้นจึงค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยการประคองของอีกฝ่าย

รอยยิ้มของขันทีใหญ่หวังหุบลงเล็กน้อย

ส่วนชายชราชุดเทาถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างที่เกร็งเขม็งผ่อนคลายลง——กำลังเสริมมาถึงแล้ว

นักพรตหนุ่มอีกคนหยุดยืนห่างจากหลินเสวียนไปห้าก้าว

เขาดูอายุเพียงยี่สิบกว่าปี หน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา เกล้ามวยผมนักพรต หว่างคิ้วแฝงแววยโสโอหังอยู่หลายส่วน