เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 127 ตี้จิ่วหลิน: เขาซ่อนตบะมาตลอดหรือ? เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าบรรลุแล้ว
แสงสีทองที่ซึมลอดออกมาจากช่องประตูสว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ ปะปนมากับจังหวะชีพจรของโลหิตปราณเป็นระลอก ๆ ที่ทำให้นางใจสั่น
ความผันผวนนั้นหนักแน่นและทรงพลัง บดขยี้การรับรู้ของนางเป็นระลอก ๆ แฝงไว้ด้วยความป่าเถื่อนไร้เหตุผลบางอย่าง
นางคือผู้ฝึกตนระดับเปลี่ยนโลหิตเจ็ดครั้ง การรับรู้ถึงโลหิตปราณของนางนั้นแม่นยำลึกเข้าไปถึงกระดูก
เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตกายาทองคำ โลหิตปราณล้นทะลักออกมาก่อตัวเป็นธรรมลักษณ์ นี่คือเรื่องปกติวิสัย
แต่แสงสีทองที่หลินเสวียนปลดปล่อยออกมาในเวลานี้ ความควบแน่นของโลหิตปราณนั้น...
จ้าวหงเย่ยกมือขึ้นทาบลงบนบานประตู ฝ่ามือถูกแสงสีทองลวกจนร้อนผ่าว
ความหนาแน่นระดับนี้ ไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าระดับเปลี่ยนโลหิตสามครั้งทั่วไปเลยแม้แต่น้อย