ตอนที่ 291 อวิ๋นโส่วอวี๋หายตัวไป

ตอนที่ 291 อวิ๋นโส่วอวี๋หายตัวไป

ภายในถ้ำหินปูนใต้ดินเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

คำเรียกขานว่า "ศิษย์เอก" นั้น ราวกับอสนีบาตที่ฟาดเปรี้ยงลงข้างหูของเด็กทุกคน

เสี่ยวสือโถวแข็งทื่อไปทั้งตัว เปลวเพลิงแห่งความไม่ยอมแพ้ในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีอย่างเหลือเชื่อในพริบตา

เขาอ้าปากค้าง แต่กลับเปล่งเสียงใดไม่ออก ทำได้เพียงโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง

"ศิษย์เสี่ยวสือโถว คารวะท่านอาจารย์!"

คราวนี้ น้ำเสียงแหบพร่า แต่ทว่าแฝงความมุ่งมั่นที่มากพอจะสั่นคลอนภูผาศิลา

เด็กคนอื่น ๆ ต่างพากันเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาจะทอประกายอิจฉาและปรารถนาอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่มากกว่านั้น คือความอุ่นใจที่ได้พบที่พึ่งพิง

หลินเสวียนมองดูเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า แม้รูปร่างจะผอมบางแต่กระดูกสันหลังกลับตั้งตรง เมล็ดพันธุ์ในใจที่ถูกเรียกว่า "การสืบทอด"