เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 214 บัวมารฟื้นคืนชีพ ประจัญบานจักรพรรดิมาร
ร่างของเฉาเป่าลอยคว้างอยู่กลางอากาศ หมอกสีเลือดม้วนตัวอยู่รอบกาย
ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหลินเสวียนเขม็ง แฝงด้วยความเย็นชาที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งและเมินเฉยต่อผู้คน
หลินเสวียนเผชิญกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น กลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังแม้เพียงครึ่งก้าว
เขามองสำรวจกายเนื้อที่ถูกยึดครองเบื้องหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่รอยประทับดอกบัวสีโลหิตอันเย้ายวนนั้นครู่หนึ่ง
กลิ่นอายบนร่างของอีกฝ่ายสับสนวุ่นวายมาก
ระดับตบะของเฉาเป่าที่เดิมทีอยู่ขอบเขตไร้รั่วระยะปลาย ถูกพลังมหาศาลจากภายนอกดึงให้สูงขึ้นอย่างฝืนทน เส้นลมปราณปูดโปน ผิวหนังปรากฏหยาดเลือดเม็ดเล็ก ๆ
ซึมออกมา
แต่ท้ายที่สุด ระดับตบะของเขาก็ไม่สามารถทะลวงไปถึงขอบเขตอมตะได้
รากฐานของร่างกายนี้มีจำกัดอยู่ดี ยังไม่สามารถรองรับโลหิตแท้อมตะของขอบเขตอมตะได้