ตอนที่ 9 หาใช่แดนบำเพ็ญเพียรกลางเขา ทว่าเป็นรังมารบนโลกมนุษย์

ตอนที่ 9 หาใช่แดนบำเพ็ญเพียรกลางเขา ทว่าเป็นรังมารบนโลกมนุษย์

นั่นคือศีรษะมนุษย์

ผมเผ้าสยายเปรอะเปื้อนโคลน รอยตัดที่ลำคอขรุขระอย่างยิ่ง ผิวหนังและเนื้อปริออก ชัดเจนว่ามิได้สิ้นชีพในดาบเดียว

"มารดามันเถอะ ซวยชะมัด" ศิษย์ชุดครามผู้ถือถุงผ้าเตะศีรษะมนุษย์กระเด็นไปทางเหมืองแร่ร้าง

กลุก กลุก

ศีรษะมนุษย์กลิ้งไปบนแผ่นหินชนวน ทิ้งรอยคราบเลือดสีแดงคล้ำเป็นทางยาว

"เอาล่ะ ๆ เลิกบ่นได้แล้ว ศิษย์พี่หวังเองก็โหดเหี้ยมชะมัด หลี่ซื่อรับใช้เขามาสามปี ถึงไม่มีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก นึกจะฆ่าก็ฆ่าทิ้งเลย"

อีกคนหนึ่งล้วงไหขี้ผึ้งไฟออกจากแขนเสื้อแล้วโยนลงไปในหลุม จากนั้นจึงจุดคบเพลิงโยนตามลงไป

"ใครใช้ให้เจ้าหลี่ซื่อโง่เง่านั่นไปล่วงเกินศิษย์พี่หวังเล่า เรื่องของสายใน พวกเราอย่าไปสอดรู้สอดเห็นเลย รีบ ๆ เผาให้เสร็จแล้วกลับไปรายงานเถอะ"

หลินเสวียนนั่งยอง ๆ อยู่หลังป้ายศิลา กลั้นลมหายใจ