กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ขอบคุณงั้นหรือ”
ซูหนิงซู่วางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ในดวงตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย แล้วเอียงศีรษะมองไปทางฟู่จิ้งหรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างช้า ๆ “ความขอบคุณของเธอมีประโยชน์อะไรกับฉันหรือ ฉันต้องไปช่วยลูกสาวของศัตรูทำไม ฉันสมองปกติดีนะ”
พอคำนี้ออกมา อากาศที่ยังไหลเวียนอยู่ก็แข็งค้างในทันที