กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บ่ายวานนี้ที่สถานีตำรวจ ซูหนิงซู่ทำบันทึกคำให้การพร้อมกับหลี่ไห่เสีย ตอนนั้นหลี่ไห่เสียนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ การที่รู้ชื่อเธอจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ซูหนิงซู่ยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันเป็นพนักงานจัดซื้อของห้างสรรพสินค้าปักกิ่ง มาซื้อผ้าที่โรงงานสิ่งทอของพวกคุณ คุณเป็นพนักงานที่นี่หรือ”
เดิมคิดว่าวานนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย แต่ไม่คิดว่าจะได้พบซูหนิงซู่อีกที่นี่ หลี่ไห่เสียมีสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย “ใช่ ฉันเป็นคนงานที่นี่” พูดจบประโยคนี้ เธอเงยหน้าขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ บนผิวสีข้าวสาลีเผยความขอโทษออกมาเล็กน้อย “สหายซู เมื่อครู่ขอโทษนะ พื้นโรงอาหารลื่นไปหน่อย ฉันเดินเร็วเกินไป เกือบชนคุณแล้ว”