กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เฮ้ย สหาย คุณลองคิดดูสิ ฉันแค่ไม่อยากแลกที่นั่งกับเธอเท่านั้น เธอก็หาว่าฉันไม่มีน้ำใจ ไม่รู้จักเห็นใจคนป่วย คุณดูเธอสิ สีหน้าสดใสยิ่งกว่าฉันอีก ตรงไหนดูเหมือนคนป่วย ฉันว่าที่จริงคือหลอกทั้งนั้น เพื่อให้พวกคุณสงสารเท่านั้น”
พอเดินลงจากบันไดมาได้ไม่นาน ก็มีเสียงแปลก ๆ แต่คุ้นหูอยู่บ้างดังเข้าหู ซูหนิงซู่เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรมมีคนล้อมอยู่กลุ่มหนึ่ง ดูจากสีหน้าอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นของพวกเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่ามายืนล้อมดูเรื่องสนุกกันที่นี่