กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่ ทำไมตอนนั้นแม่ถึงรับพี่ฟู่มาเลี้ยงล่ะ?”
ซูหนิงซู่ลดไหล่ลงเล็กน้อย ใช้ไหล่กระแทกต้วนหรูอี้ที่นั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ เบา ๆ แววตาเป็นประกายด้วยความหวังดี มองเธอเขม็ง “กระซิบให้ฉันฟังหน่อย ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกพี่ฟู่”
ต้วนหรูอี้ได้สติ เงยหน้ามองใบหน้าและแววตาสดใสของสาวน้อยตรงหน้า ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว มือเอื้อมไปจัดผมที่กระจัดกระจายสองข้างหูของเธอ ถอนหายใจเบาจนแทบไม่ได้ยิน แล้วค่อย ๆ เล่าเรื่องนี้ให้ซูหนิงซู่ฟังทีละนิดทีละหน่อย