กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูหนิงซู่ได้ยินดังนั้น ในดวงตาก็เอ่อล้นด้วยความซาบซึ้ง เธอแบมือทั้งสองข้างออกโอบไหล่ของอวี๋ลิ่งเสียนเบา ๆ เอาผิวแก้มนุ่มนิ่มถูไถบ่าเธอ พลางเอ่ยเสียงอ่อน “ขอบคุณยายค่ะ”
“หลานดีของยาย” อวี๋ลิ่งเสียนเองก็ยื่นมือออกมา ตบไหล่ซูหนิงซู่เบา ๆ
วินาทีนี้ ความคิดถึงและความห่วงกังวลตลอดสิบแปดปี ในที่สุดก็ได้พบจุดจบที่ดี
สองแม่ลูกมาบ้านตระกูลต้วนด้วยมือเปล่า กลับบ้านไปพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ