กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เรื่องเงินและคูปองไม่ต้องกังวล เจ้าเด็กนั่นพูดถูกแล้ว ผมมีเงินและคูปองเยอะแยะ เธออยากจะใช้เท่าไหร่ก็ใช้ได้ตามสบาย”
ยามที่ฟู่ฉือเจาเอ่ยประโยคนี้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ตัวซูหนิงซู่อย่างแน่วแน่ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ สลัดความเย็นชาห่างเหินในวันวานออกไปจนหมดสิ้น ทั่วทั้งใบหน้าเปล่งประกายความอ่อนโยนออกมา
เมื่อได้ยินดังนั้น แก้มทั้งสองข้างของซูหนิงซู่ก็พลันแดงระเรื่อ คล้ายต้านทานบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวฟู่ฉือเจาไม่ไหว รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่เศษใบไม้ที่ดรอปอยู่บนพื้น
“งะ...งั้นก็เอาตามนี้ พะ...พวกเราไปกันเถอะ พอดีฉันก็อยากกินเนื้อแกะอยู่เหมือนกัน”