กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แต่เธอวางใจได้ ก่อนที่เรื่องนี้จะสืบจนกระจ่างหมดจด ผมไม่บอกเรื่องนี้กับเธอแน่นอน”
พอเอ่ยถึงภรรยาของตัวเอง คิ้วที่ตึงอยู่ก็คลายออกเล็กน้อย แต่พอคิดว่าหาตั้งแต่สิบแปดปีจึงหาเจอลูกสาวแท้ ๆ คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้เด็กคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ได้ลำบากอะไรใช่ไหม คนที่เลี้ยงเธอมาเลี้ยงเธอดีไหม ตัวเธอมีเงินและคูปองพอไหม ถ้าไม่พอ เดี๋ยวผมจะให้คนโอนเงินไปให้ เธอกับต้วนเฉิงจำไว้ต้องดูแลเธอให้ดี พาเธอไปกินร้านอาหารหลาย ๆ หน่อย ซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้เธอหลาย ๆ ชุด อย่าให้เธอลำบากใจ”