ตอนที่ 120 เหมือนกันไม่มีผิด

“เฮ้ย คนเราหน้าตาเหมือนกันก็เป็นเรื่องปกติ หมู่บ้านพักพนักงานของเราก็มีหลายคนที่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่หน้าตาเหมือนกันมาก” พี่สวี่หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบหนึ่งอึก สีหน้าดูไม่ใส่ใจนัก ยิ้มในดวงตาพลางยิ้มให้หลิงอวิ๋น

พูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ตอนที่หลิงอวิ๋นเห็นหน้าซูหนิงซู่ชัด ๆ ครั้งแรกที่สถานีรถไฟ ในใจก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง รู้สึกว่าหน้าตาของเธอเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

แต่เพราะอยู่บนรถไฟ คงได้เจอกันแค่วูบเดียวแล้วต่างคนต่างไป จึงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ