ตอนที่ 109 เจอแล้ว!

หกโมงเย็นพอดี เป็นช่วงเวลาอาหาร ภายในภัตตาคารเต๋อซิงผู้คนแน่นขนัด คนไปคนมาไม่ขาดสาย

ที่มุมหนึ่งของห้องโถงภัตตาคาร ชายร่างใหญ่สูงใหญ่คนหนึ่งนั่งเงียบ ๆ บนเก้าอี้สตูล บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวพื้นบ้านสองสามอย่าง กับข้าวหนึ่งชามที่กินไปแล้วหนึ่งในสาม

แต่ตอนนี้ คนที่ควรจะตั้งใจกินข้าวกลับไม่ได้สนใจโต๊ะอาหาร ตะเกียบในมือไม่เห็นขยับมาครึ่งวัน สายตาจับจ้องไปที่ประตูภัตตาคารไม่วาง ไม่ละไปแม้ครึ่งวินาที

พนักงานเก็บโต๊ะในร้านเห็นท่าทางเช่นนี้ ในใจอดเกิดความสงสัยขึ้นมาบ้างไม่ได้ ตอนเก็บโต๊ะข้าง ๆ เป็นระยะก็เงยหน้าชำเลืองมองเขาหนึ่งครั้ง