กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในดวงตาของซูหนิงซู่มีความประหลาดใจแล่นผ่านอย่างรวดเร็ว เปลือกตากะพริบสองครั้ง แต่ฝีเท้ากลับไม่หยุด ตรงดิ่งเดินไปทางโจวเทา
“ทำไมคุณมาที่นี่? มาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า?” ซูหนิงซู่ถามอย่างสงสัยเล็กน้อย
โจวเทากระตุกมุมปากเบา ๆ ยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา ชูถุงผ้าที่อัดแน่นเต็มมือขึ้น “ไม่มีอะไรหรอก แค่เอาของมาให้คุณ”
พูดจบ เขายกมือสะบัด โยนถุงผ้าในมือไปทางซูหนิงซู่
ซูหนิงซู่เห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปรับโดยสัญชาตญาณ พอรับมาก็พบว่าถุงผ้านี้เบาทีเดียว ไม่เหมือนที่ดูจากภายนอกว่าหนักเลย