กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงของหยางเหมยฮวาดังมาจากด้านหลังด้วยความร้อนรน
พอเสียงนี้ดังขึ้น มือที่พ่อโจวเอื้อมไปจะคว้าตัวเฉินเฟิงก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศทันที คิ้วขมวดแน่นจนเป็นปม สีหน้าไม่พอใจเต็มที่ แต่ปลายปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หายวับไปในพริบตา
เขาสะบัดมืออย่างแรง ถอยหลังไปสองก้าว ปล่อยให้หยางเหมยฮวาพาเฉินหว่านแหวกฝูงคนที่ยืนดูเรื่องสนุกเป็นชั้น ๆ เข้ามาตรงกลาง แล้วช่วยกันพยุงเฉินเฟิงขึ้นมา
“เสี่ยวเฟิง เธอเป็นยังไงบ้าง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” ตาของหยางเหมยฮวาแดงก่ำ ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล กวาดมองไปทั่วตัวเขาอย่างรวดเร็ว