กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ขอความช่วยเหลืออะไรงั้นเหรอ?
ซูหนิงซู่เลิกปลายคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชั่งน้ำหนักปิ่นโตอะลูมิเนียมในมือ แล้วย้อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “มาขอให้ฉันช่วย? น้าหยาง คุณถามผิดคนหรือเปล่า ตอนนี้บ้านฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ จะมีตรงไหนที่ช่วยคุณได้ ฉันไม่ไปขอให้คุณช่วยก็ถือว่าดีแล้ว”
คำพูดนี้ตรงเข้าใส่ ไม่เหลือเยื่อใยให้กันเลยสักนิด บนใบหน้าของหยางเหมยฮวาที่ยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดินก็ปรากฏความกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที รอยยิ้มที่เพิ่งกองเต็มหน้าเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
“ฮึ ๆ งั้นเหรอ...?”