บทที่ 166: แผนร้าย

บทที่ 166: แผนร้าย

“ไม่มี” แม่หลินปฏิเสธทันที แต่แววตากลับวูบไหว

เพียงแต่หลินเพี่ยวเลี่ยงไม่ทันสังเกตเห็นเท่านั้น

หลินเพี่ยวเลี่ยงพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ถ้าอย่างนั้นแม่จะถามเขาทำไม? เขาก็แค่นักโทษที่เพิ่งพ้นโทษ สักวันต้องตกอยู่ในกำมือฉันแน่”

แม่หลินยิ้มพลางพูดว่า “แค่รู้สึกว่าเขาหน้าตาคล้ายคนรู้จักเก่าของแม่มาก”

หลินเพี่ยวเลี่ยงคล้องแขนมารดา “แม่ อย่าไปสนใจเรื่องพวกนั้นเลย เราไปตรวจร่างกายกันก่อน”

“ต่อไปแม่ห้ามทำแบบนี้อีกนะ ถ้ารู้สึกไม่สบายต้องรีบบอกฉัน...”

หลินเพี่ยวเลี่ยงพูดอะไรต่อ แม่หลินแทบไม่ได้ยินเลย เพราะในหัวมีแต่ใบหน้าของฉัน

เหมือนจริงๆ เหมือนเกินไปแล้ว!