บทที่ 162: โจวสยง

บทที่ 162: โจวสยง

สี่ขุนพลพิทักษ์ต่างพากันส่ายหน้า

ถ้าพวกเขารู้ว่าใครเป็นคนทำ ก็คงพาคนไปจัดการถึงที่นานแล้ว

“ไม่มีเบาะแสเลย พวกเราก็เพิ่งรู้ว่าลูกพี่เกิดเรื่อง หลังได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ” ขุนพลพิทักษ์สายพิรุณพูดพลางขมวดคิ้ว

เมื่อคืนฉันกินข้าวกับเหลยเป้าจนดึก แต่ตอนที่ฉันออกมา เขายังมีสติดีอยู่ ไม่ได้เมาจนสะลึมสะลือและไร้ทางขัดขืนเลย

อีกอย่าง เหลยเป้าจะขับรถกลับเองด้วย เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดื่มจนเมา

ฉันเดาว่าคนที่เล่นงานเหลยเป้าต้องมีกันเป็นกลุ่มใหญ่แน่ ๆ แถมเหลยเป้ายังไม่ทันระวังตัว ถึงได้เสียทีให้อีกฝ่าย