บทที่ 148: ตามหาพ่อแม่แท้ ๆ ของฉัน

บทที่ 148: ตามหาพ่อแม่แท้ ๆ ของฉัน

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

หลังวางสาย ฉันก็นั่งเหม่ออยู่หน้าร้านแผงลอยอยู่นาน

ตอนเด็ก ๆ คนอื่นมีพ่อแม่กันหมด มีแค่ฉันที่ไม่มี เพราะเด็กในหมู่บ้านต่างรู้ว่าฉันถูกพ่อแม่บุญธรรมเก็บมาเลี้ยง พวกเขาบอกว่าฉันเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่ บอกว่าไม่มีใครรักไม่มีใครเอ็นดู

ตอนนั้น ฉันเฝ้าปรารถนาเหลือเกินว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะปรากฏตัวขึ้นมาและคอยปกป้องฉัน

แต่พออายุมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็รู้ว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง

ถ้าพวกเขารักฉันจริง ก็คงไม่ทิ้งฉันหรอก

พ่อแม่แบบไหนกันที่ทอดทิ้งลูกแท้ ๆ ของตัวเองได้? จะเป็นพ่อแม่ที่ดีได้ยังไง?

ฉันไม่ยึดติดและไม่คาดหวังอะไรกับพ่อแม่แท้ ๆ อีกแล้ว