กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 123: ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่อ่านข้อความในกลุ่ม
เหวินลี่เจวียนหยิกฉันแรงๆ ทีหนึ่ง “ใจร้ายจริงนะ ฉันยังนอนอยู่เลย นายก็ไปคุยกับพี่น้องทุกคนแล้วเหรอ?”
ฉันพูดว่า “ฉันไม่อยากโกหกเธอหรอก ฉันให้ความรู้สึกดีๆ กับเธอไม่ค่อยเป็นจริงๆ ที่คุยกับพี่น้องทุกคนก็เพื่อคุยเรื่องธุรกิจด้วย”
“ถ้าวันหนึ่งฉันกับพี่น้องของนายตกน้ำพร้อมกัน นายจะช่วยใคร?”
ดูเหมือนผู้หญิงทุกคนจะชอบถามคำถามแบบนี้
ฉันตอบโดยไม่ต้องคิด “ก็ต้องช่วยเธออยู่แล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
“เธอสวยขนาดนี้ ถ้าจมน้ำตายจนตัวบวมขึ้นมา มันดูไม่จืดเลยนะ”
เหวินลี่เจวียนทั้งโมโหทั้งขำ ก่อนจะจั๊กจี้ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า