บทที่ 115: เกาเจี้ยนยอมเสียเงินช่วยฉันตามหา

บทที่ 115: เกาเจี้ยนยอมเสียเงินช่วยฉันตามหา

เกาเจี้ยนนำรูปถ่ายมาวางตรงหน้าฉัน แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “นายลองดูเด็กในรูปสิ เหมือนนายไหม?”

ฉันหยิบรูปขึ้นมา เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าเด็กในรูปก็คือฉันตอนเด็ก

ไม่ว่าหน้าตาคนเราจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่แววตาและความรู้สึกโดยรวมไม่มีทางเปลี่ยนได้

ฉันกำลังถูกสามีภรรยาคู่หนึ่งอุ้มอยู่ และมีโอกาสสูงมากที่พวกเขาจะเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของฉัน

ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี ฉันแทบไม่มีภาพจำเกี่ยวกับพ่อแม่แท้ๆ เลย และไม่เคยคิดจะออกตามหาพวกเขาด้วย

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารูปใบนี้มีอยู่

แต่ตอนนี้เกาเจี้ยนกลับเอารูปแบบนี้มาหาฉัน ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่