บทที่ 105: ฉลอง

บทที่ 105: ฉลอง

เขาทำงานให้หม่าซื่อจงก็จริง แต่หม่าซื่อจงไม่เห็นเขาเป็นคนเลย แบบนี้มันเกินไปหน่อย

นั่นคนงานตั้งหลายร้อยคนเลยนะ ถ้าค้างจ่ายค่าแรงพวกเขา ก็เหมือนรนหาที่ตายไม่ใช่เหรอ?

ถึงตอนนั้น หัวหน้าทีมกับคนงานพวกนั้นคงไม่รุมเล่นงานเขาหรอกเหรอ?

ส่วนหม่าซื่อจงน่ะเหรอ ได้เงินก้อนโตไป แต่กลับโยนชื่อเสียมาให้เขารับแทน

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก” จนถึงตอนนี้หม่าซื่อจงก็ยังปากแข็งอยู่

ฉันขี้เกียจเถียงกับเขาแล้ว จึงพูดว่า “จ้าวข่าย ช่วยคลายเส้นให้ผู้จัดการหม่าหน่อย”

“เฮ้ย พวกนายจะทำอะไร? คิดจะทำอะไร?”

จ้าวข่ายเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม แล้วคว้าแขนข้างหนึ่งของหม่าซื่อจงไว้