กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 89: ฉันเห็นแล้ว
“แต่... ฉันไม่มีหน้าไปเจอพวกเขานี่” สวี่ป๋ายอวิ๋นก้มหน้า สีหน้าไม่สู้ดีนัก
สวี่หรูอวิ๋นปลอบเธออยู่นาน กว่าจะทำให้เธอมีความกล้าขึ้นมาได้เล็กน้อย
“ไม่งั้นโทรหาคนที่บ้านก่อนดีไหม ให้พวกเขาดีใจกันหน่อย?”
หลังจากสวี่หรูอวิ๋นช่วยเกลี้ยกล่อม สวี่ป๋ายอวิ๋นก็เลิกกังวลเรื่องพวกนั้นในที่สุด
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดโทรหาแม่
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่สองสามครั้งก่อนจะมีคนรับสาย “ป๋ายอวิ๋น...”
แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ ก็ยังได้ยินว่าเสียงของแม่สั่นเล็กน้อย
หัวใจของสวี่ป๋ายอวิ๋นพลันเจ็บปวด น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“แม่!”