บทที่ 13: สวี่หรูอวิ๋นรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน

บทที่ 13: สวี่หรูอวิ๋นรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน

สวี่หรูอวิ๋นรีบร้อนขึ้นมา จึงคว้ามือฉันไปสอนวิธีใช้โดยตรง แต่เธอคงลืมอะไรบางอย่างไป เพราะตอนนี้อยู่ใกล้ฉันมากจนฉันได้กลิ่นแชมพูจากเส้นผมของเธอ

ทำเอาใจฉันว้าวุ่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่สวี่หรูอวิ๋นไม่ทันสังเกต เธอยังคงตั้งใจสอนฉันต่อไป

ฉันตบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งฉาด

เสียงดังสนั่นทีเดียว

การตบครั้งนี้ทำให้สวี่หรูอวิ๋นตกใจจนมองฉันด้วยสีหน้ามึนงง “เฉินเฟย นายเป็นอะไรไป?”

“ไม่เป็นไร พี่สะใภ้ สอนต่อเถอะ”

ฉันบังคับตัวเองให้สงบลง

สวี่หรูอวิ๋นเป็นภรรยาของเกาเจี้ยน ต่อให้เกาเจี้ยนไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของฉัน แต่พ่อแม่ของเขาก็เลี้ยงดูฉันมานานกว่าหนึ่งปี