เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 227 ความทรงจำที่ถูก “บิดเบือน” กับ “กุญแจดอกเดียว”
“ความจริง ก็เหมือนอำพันที่ถูกฝังไว้ใต้ดินมานับร้อยล้านปี เมื่อคุณปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิวหน้าออก สิ่งที่คุณเห็นอาจไม่ใช่เพชรนิลจินดาที่เปล่งประกาย แต่อาจเป็น... ศพที่เน่าเปื่อยและถูกแช่แข็งอยู่ภายใน...”
“ไกอา”... หรือพูดให้ถูกคือ เด็กสาวผมเงินที่หลับใหลอยู่ในแกนกลางของสมองหลักชีวภาพ ซึ่งเรียกตัวเองว่า “ไกอา” เสียงละเมอของเธอที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความผูกพัน เปรียบเสมือนค้อนหนักไร้รูปร่าง ที่ทุบลงอย่างรุนแรงในก้นบึ้งของวิญญาณหลินเฟิง
พ่อ?
เธอกล้าเรียกเขาว่า... พ่อหรือ?
ในหัวของหลินเฟิง ภาพความทรงจำที่แตกหักจาก “ราชาดำ” แวบขึ้นมาทันที
ในความทรงจำนั้น ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกคลุมฟ้าดิน ก่อนคืนสุดท้ายของการต่อสู้ขั้นเด็ดขาด ได้แยกเอาแก่นแท้ของ “ชีวิต” และ “การสร้างสรรค” ออกจากหัวใจของเขา แล้วหลอมรวมเข้ากับวิญญาณของผู้หญิงอ่อนโยนคนหนึ่งที่ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน จนกลายเป็น... “เมล็ดพันธุ์ไกอา” ดั้งเดิมที่สุด