บทที่ 17

บทที่ 17

ความร่ำรวยที่หล่นทับจากฟากฟ้านี้สมควรแก่เวลาที่นางจะได้รับเสียที

เมื่อหินในใจร่วงหล่นลงสู่พื้น ยหวินเจี้ยนเยว่ก็สะบัดมือเก็บหินวิญญาณกลับมา นางเอนกายล้มตัวลงนอน แทบจะทันทีที่ศีรษะสัมผัสหมอน สติก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องพักที่ทรุดโทรมอีกห้องหนึ่ง

ยวี่เซียนยังไม่ได้นอน

นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งอย่างระมัดระวัง หยิบตุ๊กตาน้ำตาลที่ใสกระจ่างออกมาจากถุงเก็บของ

น้ำเชื่อมวาดลวดลายเป็นคิ้วและดวงตาที่ดื้อรั้นของนาง ภายใต้แสงตะเกียงอันสลัว มันสะท้อนประกายอบอุ่นและหวานล้ำออกมา

ตุ๊กตาน้ำตาลของศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์น้องสี่ และศิษย์น้องเล็กต่างก็ถูกกินหมดตั้งแต่ระหว่างทางแล้ว

มีเพียงนางเท่านั้นที่เก็บซ่อนมันไว้อย่างดีราวกับประคับประคองสมบัติล้ำค่า

นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่เป็นของนางอย่างแท้จริง