เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 600 เพลิงควันลุกโชน
ณ เขาเป่ยหมาง บัณฑิตผู้หนึ่งก้าวย่างอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายลมวสันต์ที่พัดหวีดหวิว แว่วเสียงขับขานบทกวีของบัณฑิตผู้นั้นดังมาแต่ไกล “แผ่นดินแตกสลายผู้คนระหกระเหิน ควันไฟเดือนสามมองไปยังนครซีจิง ละอองฝุ่นฟุ้งกระจายศพเกลื่อนกลาด อาชาฮวนควบทะยานเข้าสู่เป่ยถิง กำแพงเดียวดายหมื่นลี้ดั่งใบไม้ปลิดปลิว เกราะเหล็กทวนทองล้วนเป็นทหารผมขาว เมฆายาวนอกด่านทอดจรดขอบฟ้า กระดูกวิญญาณภักดีฝังร่างไว้ในหน้าประวัติศาสตร์”
บทกวีนี้เป็นผลงานที่บัณฑิตผู้นี้ประพันธ์ขึ้นเอง กล่าวถึงเมื่อหลายร้อยปีก่อนยามที่ราชวงศ์จงหยวนรุ่งเรืองถึงขีดสุด อาณาเขตที่อยู่ใต้การปกครองแผ่ขยายไปถึงดินแดนของรัฐข่านจินจ้างในปัจจุบัน จวนผู้บัญชาการพิทักษ์ดินแดนตะวันตกที่อยู่ไกลที่สุดนั้น ห่างจากราชสำนักข่านจินจ้างในยามนี้ไม่ถึงร้อยลี้ด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อราชวงศ์เกิดความระส่ำระสายภายใน กองทัพชายแดนจำนวนมากจึงถูกเรียกตัวกลับสู่จงหยวนเพื่อปราบกบฏ ดินแดนตะวันตก ทุ่งหญ้า และแถบอื่น ๆ จึงถูกรัฐข่านจินจ้างรุกรานยึดครอง จากนั้นข่าวสารระหว่างดินแดนแถบนี้กับจงหยวนก็ค่อย ๆ ขาดหายไป จนทำให้ทางจงหยวนต่างพากันคิดว่าดินแดนตะวันตกทั้งหมดตกไปอยู่ในเงื้อมมือของราชสำนักข่านจินจ้างจนสิ้นแล้ว