เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 592 ดาบเดียวปลิดชีพ
“จันทรากระจ่าง” ดวงหนึ่งค่อย ๆ ลอยเด่นขึ้นจากมือของหลี่เซวียนตู สาดประกายแสงเจิดจ้าไพศาล
แสงนี้ดุจแสงจันทร์จริง ส่องสว่างทั่วทั้งยอดเขาซานเหล่า กลบประกายเกราะทองของถังฉินจนมิด ทั้งยังกลบกระบี่ทองในมือเขา จากนั้นก็แผ่ซ่านออกไปดั่งปรอทสีเงิน แล้วระเบิดออก กลายเป็น “หยาดฝน” นับไม่ถ้วนร่วงพรูลงมา
สิ่งคล้าย “หยาดฝน” เหล่านี้ บ้างสลายไปในฟ้าดิน บ้างตกลงบนกายธรรมสีทองของถังฉิน จนทำให้กายธรรมและเกราะทองเกิดเป็นหลุมเป็นบ่อ ราวกับหยาดฝนกระหน่ำซัดลงบนผืนทรายนุ่ม เกิดเป็นรอยบุ๋มลึกหลุมแล้วหลุมเล่า
หากเป็นเพียงเท่านี้ สำหรับถังฉินก็นับว่าไม่เท่าไร สิ่งที่ทำให้เขาใจหายวาบอย่างแท้จริงคือ หลุมบ่อเหล่านี้ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นฟูกลับคืนมาได้เลย ดุจลูกศรปักลงบนร่างเนื้อ ต่อให้บาดแผลสมานแล้ว ก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นบาดตาไว้เช่นกัน