กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 515 ทางยากเสาะหา
เงาร่างของหลี่เซวียนตูดุจสายลม เท้าเหยียบย่ำยอดไม้ในป่าทึบกลางหุบเขา คล้ายดังมหาปรมาจารย์ขั้นเทียนเหรินผู้เหาะเหินตามลม
ในมือเขายังคงกุมไม้เท้าไผ่ที่หนานเคอจื่อมอบให้ หลังจากรุดหน้าไปได้ช่วงหนึ่ง หลี่เซวียนตูก็หยุดยืนบนยอดไม้ที่สูงที่สุด ทอดสายตามองไปไกล
สุดสายตามีเพียงป่าเขาลำเนาไพร อย่าว่าแต่ร่องรอยผู้คนเลย แม้แต่ทางเดินบนเขาก็มิอาจเห็น ต่อให้ละแวกนี้มีโรงเตี๊ยม ก็คงถูกพงไพรบดบังไว้สิ้น เวลานี้หลี่เซวียนตูจึงนึกซาบซึ้งถึงข้อดีของผู้ใช้วิชาฟางซื่อ แม้ฟางซื่อในยามประมือกับศัตรูจะสู้ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ได้ ทว่าในด้านอื่นกลับเหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์มากนัก เป็นต้นว่าการตามหาคน การเพ่งดูกระแสปราณ หรือกระทั่งการเร่งเดินทาง