เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 504 วสันตพิรุณพรำ
คืนนี้ ลู่เยี่ยนปิงนั่งเคียงข้างหลี่เซวียนตูอยู่ในโถงโอสถราชาจนผ่านพ้นไปหนึ่งราตรี
ทั้งสองคล้ายย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์อีกครา ไม่มีผลประโยชน์ใดให้แก่งแย่ง ไม่มีความคิดซับซ้อนอันใด แม้จะมีความขัดข้องหมองใจอยู่บ้าง ก็เป็นเพียงอารมณ์เด็กน้อย มาเร็วไปเร็ว ตีรันฟันแทง แยกย้ายแล้วคืนดี วันนี้ข้าไม่สนใจเจ้า พรุ่งนี้เจ้าไม่สนใจข้า มะรืนนี้ก็ยังคงมาวิ่งเล่นด้วยกันอยู่ดี
ทว่าก็มีจุดที่ต่างกันอยู่บ้าง ตอนเด็กไม่ต้องคำนึงถึงความระแวดระวังระหว่างชายหญิง ทว่ายามนี้กลับมิอาจทำเช่นนั้นได้ ทั้งสองจึงนั่งห่างกันพอสมควร ความจริงเมื่อเติบใหญ่แล้วย่อมเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าสามีภรรยาหรือมิตรสหาย ต่างก็ต้องเหลือพื้นที่ส่วนตัวไว้บ้าง
ชั่วหนึ่งราตรี ทั้งสองมิได้เอ่ยปากพูดจา ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง