ตอนที่ 462 มีสุราก็ยกมา

ตอนที่ 462 มีสุราก็ยกมา

ฟ้าสางรำไร ม่านนภายังเป็นสีครามเข้ม หลี่เซวียนตูเดินออกมาจากห้องของตน พอเดินผ่านห้องของเผอยวี่ เด็กหนุ่มยังไม่ตื่นขึ้นมา คงเป็นเพราะเมื่อคืนคัดตำราจนดึกดื่น พอเดินมาถึงหัวบันไดก็พบกับเผอโจวที่ตื่นแต่เช้าเช่นเดียวกัน

เผอโจวยิ้มพลางกล่าว "มิน่าเล่ากงจื่อหลี่ถึงเป็นยอดฝีมือยุทธภพ ตื่นแต่เช้าตรู่เพียงนี้ นี่คิดจะตื่นมาร่ายรำกระบี่แต่ไก่โห่หรือ"

คนยกย่องข้า ข้ายกย่องคน หลี่เซวียนตูยิ้มตอบเช่นกัน "มิน่าเล่าผู้อาวุโสเผอถึงเป็นปราชญ์ใหญ่แห่งแวดวงบัณฑิต เราต่างไม่แพ้กันเลย"

ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะ

เผอโจวเอ่ยถาม "โรงเตี๊ยมแห่งนี้โอ่อ่ากว้างขวาง ด้านหลังยังมีสวนหย่อม ร่มรื่นเงียบสงบ หากกงจื่อหลี่ไม่รังเกียจ ไปเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์หน่อยเป็นไร"

หลี่เซวียนตูพยักหน้า "ดียิ่ง"

ทั้งสองคนเดินลงบันไดไปด้วยกัน เพลานี้เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมก็ตื่นนอนแล้วเช่นกัน กำลังยืนดีดลูกคิดคิดบัญชีอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน