ตอนที่ 450 อู่ลู่แห่งลัทธิชิงหยาง

ตอนที่ 450 อู่ลู่แห่งลัทธิชิงหยาง

ร้อยปีผันผ่านดั่งผีเสื้อในฝัน หันมองอดีตพลันพาให้ทอดถอน

วันนี้ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน พรุ่งนี้บุปผาก็โรยรา รีบยกจอกร่ำสุรา ค่ำคืนดึกดื่นตะเกียงดับมอดลง

เมื่อขบวนเรือค่อย ๆ เข้าใกล้ตงชางฝู่ หลี่เซวียนตูก็เริ่มเกิดความรู้สึกประหม่าเมื่อใกล้ถึงถิ่นเดิมอย่างบอกไม่ถูก พลันนึกถึงบทกวีบทหนึ่งขึ้นมา ช่างเข้ากับทิวทัศน์และอารมณ์ความรู้สึกยิ่งนัก

หลี่เซวียนตูก้าวออกจากห้องพักบนเรือของตน พบว่าเฉียนอวี้หรงกำลังยืนอยู่ตรงหัวเรือ เหม่อมองสายน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

หลี่เซวียนตูมิได้จงใจก้าวเดินให้ไร้สุ้มเสียง หากแต่เดินตามปกติ ฝีเท้าเหยียบลงบนแผ่นกระดานดาดฟ้าเรือส่งเสียงดังกังวานเป็นจังหวะ

เมื่อเฉียนอวี้หรงได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับมา มองไปยังหลี่เซวียนตู ความเป็นปฏิปักษ์และท่าทีระแวงเมื่อหลายวันก่อนมลายหายไปแล้ว นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า "ท่านหลี่"

หลี่เซวียนตูยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าว "ใกล้จะถึงตงชางฝู่แล้ว"