ตอนที่ 408 ยอมจำนนหรือไม่ยอมจำนน

ตอนที่ 408 ยอมจำนนหรือไม่ยอมจำนน

ในที่สุดหลี่เซวียนตูก็ได้หยุดพักหายใจเสียที

เริ่มแรกถูก ‘เคราะห์ย้อนสวรรค์’ ตีกลับ จากนั้นยังถูกมหาปรมาจารย์ขั้นเทียนเหรินบดขยี้ด้วยพลังปฐมปราณแห่งฟ้าดิน ต่อให้เป็นหลี่เซวียนตู ก็แทบจะมาถึงขอบเหวแห่งการพังทลาย มิใช่จิตตานุภาพพังทลาย หากแต่เป็นร่างกายยากจะแบกรับไหวแล้ว

หลี่เซวียนตูลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสถอยออกมาเป็นระยะทางหนึ่ง แล้วยืนพิงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งไว้ โคจร ‘วิชาฌานลืมตน’ อย่างเงียบงันเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บภายในกาย ใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากแก่ชรากลับคืนสู่วัยหนุ่มเช่นกัน

ยามนี้การประมือระหว่างฉินเซียงกับกู่ถัวค่อย ๆ ห่างออกไปจากลานร่วงบุปผา ทิ้งไว้เพียงสภาพเละเทะเกลื่อนกลาด ต้นไม้ใหญ่นับไม่ถ้วนหักโค่นเป็นท่อน ๆ เพราะลูกหลงจากการปะทะของทั้งสอง ดินโคลนพลิกตลบ ดินดำกับหิมะขาวปนเปกันจนยิ่งเปรอะเปื้อนเฉอะแฉะ ท่ามกลางดินโคลนเหล่านั้น ดาบ ‘สาวงามเย็นชา’ ที่ถูกซัดกระเด็นไปก่อนหน้านี้นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น