ตอนที่ 377 เสิ่นหยวนไจ

ตอนที่ 377 เสิ่นหยวนไจ

แม้จะมีคำกล่าวว่าพึ่งพาภูเขา ภูเขาก็อาจถล่ม ทว่าคนในใต้หล้าส่วนใหญ่ก็ยังต้องเสาะหาผู้หนุนหลังอยู่ดี

ไม่ว่าจะเป็นร้านเงินไท่ผิงหรือโรงเตี๊ยมไท่ผิง ผู้หนุนหลังของพวกเขาย่อมเป็นสำนักไท่ผิง หรือจะกล่าวว่าเดิมทีก็เป็นส่วนหนึ่งของสำนักไท่ผิงนั่นเอง

สำนักหนึ่งสำนัก หากมองให้เล็กก็คือผู้มีอิทธิพลประจำถิ่น หากมองให้ใหญ่ก็คือราชสำนักน้อยที่ตั้งตนเป็นเอกเทศ หลี่เซวียนตูเคยมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเรื่องใหญ่ของสำนักมาแล้ว ย่อมเข้าใจวิถีการขับเคลื่อนของสำนักอย่างลึกซึ้ง หากคิดจะเจริญรุ่งเรือง ประการแรกคือคน ประการที่สองคือเงิน ส่วนสิ่งอื่นล้วนเป็นเพียงเรื่องปลีกย่อย

ในบรรดาสิบสองสำนักฝ่ายธรรมะนั้น สำนักเจิ้งอีมีผู้คน ยอดฝีมือดั่งเมฆาชุมนุม สำนักไท่ผิงมีเงิน ร่ำรวยเทียบเทียมแคว้น สำนักชิงเวยมีคนไม่มากเท่าสำนักเจิ้งอี แต่มีเงินมากกว่าสำนักเจิ้งอี สำนักชิงเวยมีเงินไม่เท่าสำนักไท่ผิง แต่มีคนมากกว่าสำนักไท่ผิง

การปกครองดูแลสำนักหนึ่ง ก็ไม่ต่างอะไรกับการปกครองแคว้นเล็ก ๆ แคว้นหนึ่งเลย