เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 344 ภูเขาสะเทือนธรณีกัมปนาท
ณ เชิงเขาด้านทิศเหนือของเขาเป่ยหมางมีทะเลสาบมรกตอยู่แห่งหนึ่ง ทะเลสาบเขียวขจีสมชื่อ เป็นสีเขียวเข้มจนชวนให้ใจคอไม่ดี มองไม่เห็นเลยว่าใต้น้ำมีสิ่งใดอยู่ ซ้ำร้ายริมทะเลสาบยังมีซากสัตว์หลงเหลืออยู่เกลื่อนกลาด ด้วยเหตุนี้จึงไร้ผู้คนเฉียดกรายเข้าใกล้มาเนิ่นนานปี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตักน้ำจากทะเลสาบแห่งนี้
ทว่าบัดนี้กลับมีคนตั้งค่ายพักแรมอยู่ริมทะเลสาบและเริ่มก่อไฟหุงหาอาหาร เพียงแต่มิได้ตักน้ำจากในทะเลสาบ หากแต่พกถุงน้ำมาเอง
ในหมู่คนเหล่านี้มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเป็นผู้นำอย่างเงียบ ๆ เขานั่งขัดสมาธิ บนเข่าพาดดาบคาดเอวที่ฝักเต็มไปด้วยรอยแผล มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลามาพอสมควร เขาเอื้อมมือลูบไล้ฝักดาบ จากนั้นค่อย ๆ ชักดาบออกจากฝักสามนิ้ว เผยให้เห็นประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง
ชายผู้นั้นใช้ปลายนิ้วลูบผ่านคมดาบแผ่วเบา พลางพึมพำกับตนเอง “ดาบสามเชียะอยู่ในมือ มิทราบเมื่อใดจึงจักได้เข่นฆ่าใต้หล้า?”