ตอนที่ 322 มุ่งสู่เป่ยหมาง

ตอนที่ 322 มุ่งสู่เป่ยหมาง

สายฝนแห่งสารทฤดูโปรยปรายลงมา ราตรีกาลก็มาเยือนแล้ว เห็นทีค่ำคืนนี้คงมิอาจออกเดินทางได้ เหยียนเฟยชิงจึงถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ทุกคนพักฟื้นเรี่ยวแรงอยู่ในตำบลไป๋กู่หนึ่งคืน รอจนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางทันที

เนื่องเพราะเขาเป่ยหมางเป็นอาณาเขตของสำนักเจ้าเก๋อ ทั้งตำบลไป๋กู่แห่งนี้ยังเคยเป็นถิ่นของพวกโจรขุดสุสานเหล่านั้น ดังนั้นเหยียนเฟยชิงจึงมิกล้าประมาท ในตำบลย่อมต้องมีอุโมงค์ลับซุกซ่อนอยู่ ในเวลาอันสั้นคงยากจะค้นหาออกมาได้ เพื่อป้องกันมิให้ศิษย์สำนักเจ้าเก๋ออาศัยความมืดและสายฝนลอบสังหารออกมาจากอุโมงค์ลับในยามดึก เหยียนเฟยชิงจึงแบ่งผู้คนพันกว่าคนนี้ออกเป็นสามกอง แต่ละกองมีสามร้อยกว่าคน ผลัดเปลี่ยนกันเข้าเวรยามสามกะ

คนสามร้อยคนถือคบเพลิง ส่องสว่างทั่วทั้งตำบลที่ไม่ใหญ่นักจนสว่างโร่ นอกเสียจากว่าเฒ่าจั้งจะมาด้วยตนเอง ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นคืนสัจธรรมมาเยือน ภายใต้จำนวนคนมากถึงเพียงนี้ ก็ต้องล่าถอยกลับไปอย่างอับเฉา