ตอนที่ 303 ย่างเหยียบอวี้ซวี

ตอนที่ 303 ย่างเหยียบอวี้ซวี

ในที่สุดเสิ่นฉางเซิงก็ดึงสติกลับมาได้ ครั้นได้ยินคำนี้ จึงกล้าสบตากับเด็กรับใช้เต๋าผู้นี้ตรง ๆ เป็นครั้งแรก

เสิ่นฉางเซิงเป็นดรุณวัยรุ่น รูปร่างยืดขยายเต็มที่แล้ว มิฉะนั้นคงไม่อาจแบกสตรีผู้หนึ่งไว้บนหลัง เด็กรับใช้เต๋าผู้นี้สูงเพียงระดับอกของเสิ่นฉางเซิงเท่านั้น ทว่าเมื่อทั้งสองสบตากัน กลับทำให้เสิ่นฉางเซิงรู้สึกราวกับตนเองกำลังถูกก้มมองลงมา

เสิ่นฉางเซิงรีบก้มหน้าลงทันที กล่าวว่า "ไม่ทราบว่าเหตุใดผู้วิเศษจึงคิดจะถ่ายทอดวิชาเซียนให้แก่เด็กโง่เขลาอย่างข้าหรือขอรับ"

ยามนี้ในใจของเด็กหนุ่มปักใจเชื่อไปแล้วว่า เด็กรับใช้เต๋าเบื้องหน้านี้ก็คือเซียนในตำนาน แม้ดูภายนอกอายุยังเยาว์ แต่แท้จริงแล้วมีชีวิตอยู่มาไม่รู้กี่รอบหกสิบปีแล้ว ดังนั้นคำเรียกหาจึงเปลี่ยนเป็น "ผู้วิเศษ"

เด็กรับใช้เต๋ามิได้ใส่ใจคำเรียกหาของเสิ่นฉางเซิง เอ่ยขึ้นว่า "ข้ามีกฎอยู่ข้อหนึ่ง เจตนาทำดีย่อมไม่ปูนบำเหน็จ ไม่เจตนาทำชั่วย่อมไม่ลงทัณฑ์ เจ้าเตือนข้าให้หลบเลี่ยงชิงหลวนเว่ยเมื่อครู่ มิใช่จงใจเสแสร้ง หากแต่ออกมาจากกมลสันดาน นี่จึงสมควรได้รับรางวัล"