ตอนที่ 277 เป่ยโต่วสังหารศัตรู

ตอนที่ 277 เป่ยโต่วสังหารศัตรู

หลี่เซวียนตูดึงสายตากลับมา "ทิศทางที่ซูอวิ๋นเซวียนมุ่งไปคือที่ทำการอำเภอ มีนางอยู่ สำนักเจ้าเก๋อคงยากจะพะวงถึงพวกเราได้ชั่วขณะ เช่นนั้นพวกเราก็มุ่งหน้าไปโรงเตี๊ยมกวนเชวี่ยก่อน"

เถ้าแก่เนียเคาะกล้องยาสูบกับเศษหินก้อนหนึ่ง สีหน้าไม่ใส่ใจและราบเรียบยิ่งนัก

ซูอวิ๋นเจียวกำ "เสวียนสุ่ย" ในมือแน่น สีหน้าราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ

หลี่เซวียนตูทอดถอนใจแผ่วเบาคราหนึ่ง แล้วก้าวออกจากวัดพุทธที่กลายเป็นซากปรักหักพังเป็นคนแรก

เพลานี้ทั่วทั้งเมืองถูกความมืดมิดกลืนกินไปจนสิ้น ราวกับเป็นยามดึกสงัด ถนนหนทางแต่ละสายยิ่งกลายเป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระ คล้ายกับลิ้นยาวเหยียดทีละเส้น เหยียบย่ำลงไปก็อ่อนนุ่มยวบยาบใต้ฝ่าเท้า ประหนึ่งกำลังก้าวเดินอยู่กลางบึงโคลน

ท่ามกลางความมืดมิด มีหมอกหนาทึบที่ไม่อาจพัดกระจายแผ่ซ่านอยู่เนืองแน่น ต่อให้เป็นผู้มีวรยุทธ์ติดตัวอย่างหลี่เซวียนตู ก็ยังมิอาจมองทะลุหรือเพ่งผ่านไปได้ คล้ายกับคนธรรมดาสามัญที่กำลังเดินอยู่บนทางเปลี่ยวกลางราตรีอย่างแท้จริง