ตอนที่ 230 โอสถแท้ห้าปราณ

ตอนที่ 230 โอสถแท้ห้าปราณ

หลี่เซวียนตูเอ่ยกับเด็กหญิงตัวน้อยข้างกายว่า "ท่านนี้คือทูตอาภรณ์ขนนกแห่งสำนักเสวียนหนี่ว์ อวี้ชิงหนิง เจ้าเรียกนางว่าศิษย์พี่หญิงอวี้ได้"

สายตาที่เด็กหญิงมองไปยังหญิงสาวพลันเปลี่ยนไปทันที นางประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม "ศิษย์พี่หญิงอวี้"

แม้หญิงสาวจะตามืดบอดมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าย่อมมีวิชาฟังเสียงจำแนกทิศทาง นางหันหน้าไป "มอง" เด็กหญิงตัวน้อยแล้วยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า "ไม่แน่อีกไม่นาน อาจจะต้องตัดคำว่า 'อวี้' นี้ออกแล้วกระมัง"

เด็กหญิงตัวน้อยอึกอักไม่กล้าพูดจา แอบใช้ "ตาทิพย์" มองเข้าไปในกายของอวี้ชิงหนิง เห็นเพียงภายในมีทะเลสาบกว้างใหญ่ ควันคลื่นเวิ้งว้าง ไอละอองน้ำลอยฟุ้ง ยามลมพัดกลับมิอาจพัดหมอกหนาให้สลายไปได้ คล้ายคลึงกับบึงใหญ่อวิ๋นเมิ่งในตำนานอย่างยิ่ง เพียงแต่ทะเลสาบแห่งนี้ในยามนี้มีร่องรอยแห้งเหือด บางแห่งระลอกน้ำเหือดแห้งไป เผยให้เห็นโคลนตมที่ก้นทะเลสาบ